header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto
 
Column

Sporten in Amerika (door Matthijs Aandewiel)

Nieuws afbeelding 3-4-2008
Een van onze leden, Matthijs Aandewiel, woont een jaar (tot 30 mei) in Oklahoma City, Oklahoma, United States. Hij bedrijft daar honkbal, een beetje basketbal en ook voetbal. Hieronder een verslag daarover. Matthijs mist de Hockeyclub enorm en laat regelmatig van zich horen, bijvoorbeeld onder wedstrijdverslagen en in de reacties op nieuwsberichten. Leuk van je te lezen, Matthijs! We missen jou ook.
  
Sporten in Amerika
Terwijl de laatste noten uit onze iHome speaker de bus in worden geslingerd draait ons authentieke gele vehikel de parkeerplaats op. Een klassieke schoolbus, net als in de films. Achter in de bus zitten de seniors, ieder op een eigen bankje. Van achter naar voren heb je de seniors, dan de juniors, sophmores en helemaal voorin zitten de freshmen. Velen moeten een bankje delen met een leeftijdsgenootje. In dit land komt respect met leeftijd en daar heeft een ieder zich aan te houden. Achter in de bus wordt gelachen, er worden high fives gegeven en de sfeer is ontspannen. De jongere teamgenootjes kijken ietwat nerveuzer. Sommigen zullen vandaag mogen spelen, anderen zullen waarschijnlijk nooit aan de beurt komen. Voor hen is het serieus, crunch time, als ze eenmaal aan spelen toekomen is dat misschien hun enige kans om te laten zien wat ze kunnen.
 
“Ervaring, dat heb je, of dat heb je niet.”
Eenmaal in het stadion aangekomen, want ja, we spelen toch zeker in een stadion, gaan we tevergeefs op zoek naar kleedkamers. Dat is dan weer niet zoals in de films, want als je eenmaal een kleedkamer vindt zit 'ie meestal op slot. Het gras laat overigens ook veel te wensen over, geel en stroachtig, het is niet het groene gras dat we in Nederland gewend zijn. Overigens zijn de meeste voetbal velden eigenlijk American Football velden en dat houd dus in dat het veld niet veel groter is dan ruw weg 100 bij 50 meter. Ach, you win some, you lose some.

De tegenstander is keihard aan het voorbereiden. We zien bijna honderd pionnen, ingewikkelde parcours en spelers die voor straf opdrukken, het ziet er allemaal heel erg professioneel uit maar mijn team staat vanaf een afstandje te lachen. Mijn team bestaat uit tien 'buitenlanders' (allemaal uitwisselingsstudenten) en acht Amerikanen. Van die acht Amerikanen komen er dan ook nog eens vier uit Mexico en het gevoel is dus internationaler dan een gemiddelde eredivisie club.

Door al deze Europeanen hebben we een immense voorsprong op de gedrongen en gespierde blanke Amerikaanse voetballers. Het maakt niet uit hoe lang ze al voetballen, het feit dat wij allemaal met voetbal zijn opgegroeid is bijna een oneerlijk voordeel. Overigens alleen tegen de Amerikanen. Sommige teams zijn overwegend Mexicaans en die spelen ons dan ook helemaal kapot. Maar vandaag staan blanke privé school jongetjes op het menu en we krijgen al behoorlijke trek.

De school waar we tegen spelen heet McGuinness High School. Vorig jaar heeft hun voetbal team de 5A state championship gewonnen. 5A is de allerhoogste divisie waar in je kunt sporten in Amerika, mijn school, Classen School of Advanced Studies speelt dit jaar 3A. McGuinness kwam in deze divisie terecht omdat ze vorig jaar een heel groot aantal seniors zijn verloren maar ze verwachten dan niet veel tegenstand.

Voor Nederland houd Jonah de eer hoog, rechtstreeks vanuit Amersfoort speelt hij hier de sterren van de hemel, zowel in de verdediging als in de aanval. Dat we beide Nederlands spreken geeft ons een groot voordeel in de achterhoede en vergroot tevens ons plezier. Grappen maken ten koste van je scheidsrechter of je tegenspelers is natuurlijk alleen maar leuk als niemand het kan horen.

“Als je 1 goal meer maakt dan de ander, dan win je.”
Gedurende de wedstrijd is McGuinness duidelijk het sterkere team, maar ondanks het overheersende balbezit wil de bal er maar niet in. Twee keer komen ze gevaarlijk dichtbij met een bal op de lat of op de paal, maar de bal moet toch echt in het doel en dus wordt er niet gescoord. Met een 0-0 gaan we de rust in. De coach heeft het over agressiever spelen, we mogen best hier en daar een overtreding maken en we moeten deze gasten uit hun spel halen. “Classen on three, 1.., 2.., 3.. Classen!” en we gaan weer het veld op.

Na een smerige sliding met gestrekt been waarbij een van de kicksen van de tegenstander net onder de knie beland terwijl de bal allang weg was, wordt er door de scheidsrechter toch niet gefloten. Anders dan in Nederland kun je hier echt niets tegen de scheidsrechter zeggen, sterker nog, als je vloekt op het veld krijg je een gele kaart en mag je net als in hockey even op de bank afkoelen. Dan maar op een andere manier afreageren, zodra de scheidsrechter en de speler zijn omgedraaid zie ik mijn kans schoon: het ene beentje wordt achter het andere geschopt. M'n tegenstander gaat neer, ik mompel een “sorry” en alleen het publiek van de tegenstander ziet het. Er worden wat dingen geroepen vanaf de tribune en ik antwoord met een brede glimlach. Zo gaat dat in Amerika, zo lang niemand (lees: de scheidsrechter) het ziet is het allemaal goed.

De rest van de wedstrijd word het nog behoorlijk spannend. McGuinness heeft in totaal 27 schoten op doel, Classen slechts een magere acht. Een van onze schoten raakt ook hun lat, maar dan is het toch echt afgelopen. In plaats van een gelijkspel of overtijd gaan we rechtstreeks naar een penalty shootout.

"Kijk, de bal moet minimaal tussen die twee palen."
Stuart onze goalie keept als een tijger (hij gaat niet voor niets met een volledige beurs naar de universiteit) en stopt 3 van de vier penalty's. Wij scoren alle vier onze strafschoppen. Zodra de laatste penalty is genomen stormt ons team het veld op. Stuart wordt in de lucht gegooid en er wordt alom gejuicht. McGuinness is duidelijk van streek, sommige jongens zitten met tranen in hun ogen in het gras, ze hadden nooit gedacht te verliezen van ons jammerlijke schooltje.

Coach roept het hele team bij elkaar en zet een klassieke Classen leus in: “Classen!? How do you feeeeel?!” schreeuwt hij; “WE FEEL GOOD! OH, WE FEEL SO GOOD, UH!” (bij de UH hoort ook een lekkere 'pelvis thrust'). Handen worden geschud, de scheidsrechter wordt bedankt, en tevreden gaat ons team naar huis.. (Door Matthijs Aandewiel --- met kopjes van Johan Cruijff.)

Reacties


Rob de Vree

3-4-2008 @ 20:13:24 |Hallo Matthijs leuk om weer iets van je te (horen) nee bedoel van je te lezen.Zodra je weer in Nederland bent moet je snel weer even komen kijken bij de jongens die je vroeger hebt getraind.

Monique Overdijk

3-4-2008 @ 20:34:53 |leuk om iets van je te horen;)

Sterre Aandewiel

3-4-2008 @ 20:48:37 |Fijn iets van je te horen, broeder. :9 Leuk te lezen, heerlijk geschreven in de vertrouwde schrijfstijl. Liefs, je zusje.

Vincent van Huystee

3-4-2008 @ 21:26:57 |Als je maar niet naar AS'80 gaat als je terug komt. Dit jaar nog niet, maar volgend jaar zit je weer in ons team op het Hemelvaarttoernooi, zie je snel.

Stef Sparnaaij

4-4-2008 @ 00:20:43 |Lache stuk! Succes verder daarzo ;)

Jade Sterk

4-4-2008 @ 07:55:11 |Zoals ik het allemaal lees, klinkt het echt leuk daar. veel plezier nog daar!

Erik Braunius

4-4-2008 @ 11:18:53 |Mooi verhaal Matthijs. Ben benieuwd of je ook al met zo'n rrr spreekt als je terugkomt. Schrijven en situaties kenschetsen gaat je in ieder geval heel goed af. heb je dat van je oude coach overgenomen?...Complimenten ^O^

Klaas Loeve

4-4-2008 @ 15:43:06 |Gelukkig dat we hockeyen in Nederland: zonder commentaar op de scheidsrechter en met sportief gedrag tegen de tegenstander. Mooie sfeerschets, Matthijs!

Matthijs Aandewiel

6-4-2008 @ 22:42:28 |Heel erg bedankt voor de fijne reacties :) Kan niet wachten om weer eens een <b>echte</b> sport te spelen. Tot over 2 maandjes! :*)

Reageer op het nieuws