header foto header foto header foto header foto
 
40 jaar Almeerse

Bas Beuse.

Nieuws afbeelding 8-6-2019

Waar kennen we je van op de Almeerse?

Je kan mij kennen van een hele hoop dingen; ik heb mijn hele jeugd hier gehockeyd, heb even in het eerste rondgewandeld en 11 jaar als speler in heren 2 gespeeld. Daarnaast ben ik coördinator jongste jeugd geweest, trainer/coach van meerdere jeugdteams en van Dames 1. Tegenwoordig ben ik technisch coördinator tophockey. Daarnaast uiteraard bij allerlei feestjes, evenementen en partijen aanwezig!

Hoe ben je trainer/coach geworden?

Ik ben op de middelbare school begonnen als trainer van 6- en 8-tallen. Na de middelbare school heb ik een tijdje meisjes en jongens D en C-teams getraind en gecoacht en ben er daarna even tussenuit geweest. Ik heb in die tijd de ALO gedaan en na de ALO bij de jongste jeugd als coördinator weer aangesloten. 

Wat doe je zelf in het dagelijks leven?

Ik ben van origine gymdocent en nu sta ik voor de klas. Ik geef les aan groep 6/7 op een montessorischool in Amsterdam Zuidoost. Volgend jaar staat de PABO op de planning.

Wat zijn je werkzaamheden?

Ik ben verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de gehele topjeugd en heren en dames 1. Dat houdt in dat ik het technisch plan waarborg, dat ik verantwoordelijk ben voor het aanstellen van trainers en coaches en het begeleiden daarvan. Daarnaast verzorg ik trainerscursussen, voor zowel beginnende als gevorderde trainers.

Heb je zelf nog bijzondere herinneringen aan een vroegere trainer/coach?

Zeker! Er zijn legio trainers en coaches voorbij gekomen in de afgelopen 25 jaar. Een aantal met een zeer positieve noot en een aantal met een wat mindere. Een van de positievere invloeden is uiteraard altijd Alex Verga geweest. Als speler botste ik regelmatig met Alex, maar als trainer/coach en als zijn opvolger heb ik ongelooflijk veel van hem kunnen leren.

Daarnaast denk ik dat Arjan Jolie een mooie invloed heeft gehad op mijn carriere als speler in de jeugd; hij heeft ons ooit als eerste team ooit naar de IDC en als eerste team ooit naar het landelijk begeleid. Ook voor hem moet dat een spannende tijd zijn geweest; hij was nog een jonge trainer/coach op dat moment. Extra mooi om nu met hem te werken als collega, ik zie dat hij nog altijd leergierig is en gepassioneerd bezig is met dit vak.

Wat is de grootste uitdaging in het trainerschap?

Ik denk dat de allerbelangrijkste uitdaging is dat je een groep kan smeden die bereid is voor elkaar te werken, die bereid is te lachen en te huilen met elkaar en klaar is om zichzelf op zoveel mogelijk vlakken te ontwikkelen. Die cultuur en dat gedrag is iets waar we hard mee bezig zijn geweest het afgelopen jaar. Ik vind dat dit onderdeel is van onze identiteit en dat we hierin nooit zijn uitgeleerd.

Wat je verder hockeyinhoudelijk doet, daar valt over te discussieren en is door de verschillende samenstellingen van teams altijd weer anders, maar de kernwaarden die nodig zijn om dit te bereiken blijven mijns inziens altijd hetzelfde; bewust, integer en ambitieus.

Waarom zou je iemand adviseren om ook een team te trainen/coachen?

Omdat het één van de leukste interacties is die er zijn. Je hebt de kans om een groep kids/volwassenen beter te maken in het onderdeel wat jullie allebei leuk vinden; hockey! 

Daarnaast is het denk ik goed voor je als mens om jezelf te blijven ontwikkelen en te ontdekken wie je nou echt bent. De ervaringen die je opdoet als trainer/coach op het sociaal-emotionele vlak zijn daarvoor super direct en confronterend.

Kom je zelf uit een hockeyfamilie?

Nee, totaal niet. Mijn vader was zwemmer/waterpolo’er en voetballer. Mijn moeder deed aan turnen. Ik ben ooit begonnen omdat ik een vriendje had in de kleuterklas, wiens broer dan weer hockeyde. Mijn broertje is gewoon net als ik gaan hockeyen omdat hij er toch al was. Verder zit er geen greintje hockey in de familie.

Wat zijn je ervaringen met de scheidsrechters op het veld?

Alex zei altijd: scheidsrechters en toeschouwers zijn net als planten. Je kan er tegen praten maar daar gaat het echt niet door veranderen. Dat is een filosofie die ik zeker de laatste jaren heb proberen toe te passen. Natuurlijk is het lastig, omdat je met je emotie in een wedstrijd zit, maar ik ben wel in de overtuiging dat de energie naar de spelers en het team moet gaan en niet naar de scheidsrechters.

Dat gezegd hebbende vind ik dat er wel noodzaak is om meer en vooral betere scheidsrechters op te leiden. Hoe? Daar heb ik geen uitgekiend idee voor, maar het komt helaas te vaak voor dat het hockey allemaal net iets te snel gaat voor scheidsrechters en dat daardoor heel veel beslissingen precies dat doen wat ze niet horen te doen; het spel vertragen of beïnvloeden.

Ik heb heel veel respect voor mensen die elke week weer op het veld staan om te fluiten; ik vind fluiten zelf ook erg leuk, maar het niveau moet wel bij elkaar passen.

Wat zijn je ervaringen met de ouders van jouw team en hoe ervaar je de sfeer langs het veld?

Ik vind dat wij als club op dit gebied redelijk goed uit de verf komen. Als ik kijk hoe ouders van andere clubs zich bij ons gedragen, heb ik altijd het idee dat we het netjes houden. Ik vind het wel een belangrijk punt van aandacht. Het gedrag van ouders is bepalend voor de sfeer in en rond het veld. Dat je het ergens niet mee eens bent, dat is prima. Dat je vindt dat een kind iets anders had moeten doen, dat is ook prima. Dat je je vervolgens gaat bemoeien met de wedstrijd en inhoudelijk informatie verstrekt is niet prima! 

Ik begrijp heel goed dat ouders zich betrokken voelen en alle kinderen het beste gunnen, maar helaas hebben ze in hun enthousiasme niet door hoe zeer ze de kinderen en de sfeer beïnvloeden. Het (kinderachtige) advies dat ik ouders altijd geef is; beperk je tot "hup Almere” en "kom op Ally!”, dan kan je niet fout zitten. 

Reacties


Er zijn nog geen reacties, plaats uw reactie hieronder

Reageer op het nieuws